น้องอุ้ง
ตอนนี้หลวงกลับมาที่เมืองไทยแล้ว ถ้าว่าโทรมาคุยกันนะ ขอเบอร์หลวงพี่ที่พี่อ๊อฟ (สุพรรณี)นะน้อง

เป็นกำลังใจให้เพื่อนเสมอนะ สู้ๆ ฝันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม...I belive in you.

จ้าอุ้ง...เรียนที่ไหนคณะอะไรอ่ะ งัยสู้ๆ นะเพื่อน เพราะเรียนหนัก.

สวัสดีน้องอุ้ม
น้องต้องการบวช น้องก็บวชได้นะ เริ่มจากการวชใจเลย ถึงเป็นผู้ชายบวชเป็นพระได้ แล้วจะอย่างไร ถ้าไม่บวชใจด้วย ดีแล้วและโมทนาด้วย น่าจะมีบทแผ่เมตตาดีๆเข้าไปหลายๆแบบ และมีเกร็ดธรรมะย่อยๆของครูบาอาจารย์หลายๆท่าน ยิ่งของครูบาอาจารย์ที่พระเจ้าอยู่หัวท่านเคารพ ยิ่งเป็นการดีแน่
หลวงพี่ก็มีโครงการในการเปิดศูนย์ศิลปวัฒนธรรมและการส่งเสริมอาชีพแก่ชาวบ้าน เอาเด็กๆมาเรียนศิลปกรรม ไม่ว่าจะเป็นดนตรีไทย นาฏศิลป์ การวาดรูป การอาชีพ โดยที่เด็กๆไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย เด็กทุกคนที่มาสมัครต้องมาสวดมนต์และนั่งสมาธิในภาคเช้า ทางศูนย์เลี้ยงอาหารกลางวัน และเรียนกันในภาคบ่ายถึงเย็น แต่ตอนนี้กำลังหาที่ ที่จะทำอยู่ อยากทำในวัด ในต่างจังหวัดที่ไม่ไกลจากกรุงเทพมากไป เช่นที่แปดริ้ว (ชนบท) ให้วัดเป็นโรงเรียนที่สอนเด็กๆ ในวันเสาร์-อาทิตย์ ให้เด็กๆ ได้มีความรู้พร้อมกับคุณธรรมพร้อมกันไป จะได้เป็นกำลังที่ดีของครอบครัว สังคม และประเทศชาติต่อไป
หลวงพี่ก็มีแค่ความรู้ทางธรรมเล็กๆน้อยๆ ยังต้องศึกษาอยู่มาก ส่วนความรู้ทางโลกที่เราได้เรียนมาสมัยอยู่ศิลปกรรม จุฬาฯ ก็ไม่อยากให้มันหายสูญไปไหน ส่วนบุคคลากรและครูที่สอนนั้น หลวงพี่คิดว่าพวกเราชาวศิลปกรรม น่าจะมีคนที่ต้องการทำประโยชน์ให้สังคมแบบไม่หวังผลตอบแทนที่เป็นเงินทองบ้าง เอาความรู้มาคืนให้แผ่นดินกัน เอาสติปัญญามาทดแทนบุญคุณของแผ่นดินประเทศชาติ สละเวลาที่มี (เหลือทิ้ง) ทำมันให้เป็นประโยชน์
หลวงพี่คิดว่า สักวันสิ่งที่หลวงพี่หวังไว้ในการทำงานนี้จะเป็นจริงโดยเร็ววัน
ด้วยความรฤกถึง
หลวงพี่พาย

หายไปไหนหนอ คิดถึงนะจ๊ะ

สวัสดีเจ้าน้องอุ้ง
นี่หลวงพี่พายเอง ตอนนี้หลวงพี่บวชอยู่ จำกันได้หรือยัง
แล้วอุ้มสบายดีนะ

Miss you

ลืมเรื่องหลวงพี่....อิอิ
เหอะๆๆๆๆๆ

นานจนจำไม่ได้แล้วว่ะ

แท้งค์ กิ้ว มาก มาก ๆ น้อง แล้วเปนไงบ้าง เรา เจอเพื่อนๆ บ่อยมั้ย นัดดิ้งค์ ก้อโทรมาชวนได้ เดี๊ยวไปแจม

หนังเกาหลีหรือเนี่ย อิอิ

พอๆกันกับพี่โม

สวัสดีค่ะ

ไม่ได้คุยกันเลย พี่อุ้งสบายดีนะคะ

อีกวันหลังจากได้เอนกายนอนเต็มที่.....
เข้ามาส่งเสียงทักทายเพื่อนฝูงผู้ไกลห่างบ้าง...
ใกล้กันบ้าง......
พอให้อมยิ้มได้......
ต้องขอบคุณที่แวะเวียนกันเข้ามา.......

......ส่วนคนๆนี้
ยังเหมืนอเดิมและคงเดิม
....นั่นคือ....
ตื่นขึ้นมาแต่ละวัน....
ยังคงง่วนกับการอ่านการเขียนไม่รู้จักจบสิ้น.....
ก่อนจะตาลาย.....พักกายพักใจ....พักสมอง
หาเรื่องที่พอจะทำให้ยิ้มได้บ้าง......
สุดท้ายก็แถมานั่งเพ้อพรรณนา....อยู่อย่างนี้
.....ทักทาย....
กินข้าวรึยัง......
ทำอะไรอยู่.....
ยินดีที่ได้รู้จัก......
ขอบคุณนะ....
และอีกนานาสารพัดคำ.....จากโลกใบนี้
แอบดีใจลึกๆ และพร่ำพูดกับตัวเองเสมอว่า....
เราไม่ได้อยู่คนเดียวสักกะหน่อย....
ยังมีอีกหลายร้อยพันคนที่แอบแง้มหน้ามาให้ทักทาย
นี่แหละวันแต่ละวัน......
เมฆฝนดำทะมึน
ลมโชยเอื่อย....
ไม่นานนักเม็ดฝนก็หล่อนลงอย่างไม่ลดละ
....อยากเปียก....
แต่ไม่อยากป่วย...
ก็เลยได้แต่นั่งดูสายฝนสาดนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ
ครั้นพอฝนซาลงไปบ้าง....
ห่างหายไปบ้าง....ฉุกคิดขึ้นขึ้นมาได้
ว่าต้องตะเกียกตะกายทำงานต่อไป.....
โค้กกระป๋องเดิม...
บุหรี่มวนเดิม....ครั้งแล้วครั้งเล่า
อัดเข้าอย่างเต็มกำลัง
สุข ทุกข์.....
ก็พอมีเครื่องจับต้องให้คลายไปได้บ้าง
.....บทเพลงเศร้าๆฟังไปก็เหยียบใจตัวเองไป.....
เปลี่ยนมาคึกคักกับเพลงมีจังหวะ....
แต่ที่ไหนได้....ใจมันไม่คะนองเอาเสียเลย....
ปล่อยให้ศิลปินทำหน้าที่คลอเสียงไปอย่างนั้น....
เพราะ...บทบาทของเขาก็อาจจะเป็นเพื่อนเราได้อีกเวลารู้สึกเหนื่อย
หรือไม่มีใคร.....
ละครเรื่องใหม่ เรื่องเก่าเขย่ากายใจให้เคลิบเคลิ้ม......
เห็นตัวละคร ....
เห็นภาพ
เอาตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ของเรื่อง
ไม่ทันไรก็น้ำตาไหลพรากซะงั้น
......ลืมตัวไปหน่อย....
ขนาดดูสารคดีธรรมชาติยังเผลอมีน้ำตาได้
ดูสิ.....คนเรา.....

กว่าใจจะพลิกฟื้นคืนมาได้
กว่าจะข่มตาหลับสนิท
กว่าความมืดจะเลือนหาย
กว่าแสงอาทิตย์ของวันใหม่จะแง้มสะกิด....
เล่นเอาคนคิดไม่ตกอย่างเรา...พ่นความละเหี่ยออกมาอย่างไม่รู้ตัว
.....อาหารจานใหม่ของวันนี้
อาจจะเป็นอาหารจานเดิมที่เคยๆ
กินอยู่อย่างนั้น....
บ้างก็ลืมไปว่าต้องกิน....
ปล่อยให้ท้องร้อง ตาลาย......
เพราะขลุกกับงานจนลืมเวลา....
เส้นเลือดปูดกลางขมับบ้าง....หน้าผากบ้าง.....
อาจเพราะเคร่งกับงานจนเกินกำลัง
แต่....นั่นก็ยังสามารถทำให้รู้ค่าของตัวเอง....
ในฐานะข้าฯ แผ่นดินที่ต้องสร้างต้องสานต่อไป....
ยิ้มรับกับทุกอารมรณ์และสถานการณ์
เฮฮาไปได้ตลอด......
ยิ้มมันร่ำไป....
จะร้องห่มร้องไห้ ก็อีตอน....ดูละคร เท่านั้นเอง.....
นี่แหละ I am
วันนี้ วันหน้า และวันไหนๆๆๆ
ยังคงวนเวียนร่ำไปกับจังหวะชีวิตเดิมๆ
Tena คันเก่าคันนั้น......
ยังเป็นมิตรเสมอ
ได้มเพราะคนพเศษคนหนึ่ง...ที่มอบให้แทนขาเดิน
เจ้าของเขาไปไหนไม่รู้ได้....
แต่เจ้าของคนเก่าเขาอยู่ในใจเราเสมอ....

.......แล้วเป็นอย่างไรบ้างในแต่ละวัน......?
หากคิดถึงกันเมื่อไหร่........
ก็....แวะเข้ามา เร่เข้ามา.....
......เพื่อน......อุ้ง

Thank You Teacher !!!!!!!!

คิด เหมือน กาน หรอ หนู ยาง ไม่ ได้ บอก นะ ว่า ใคร พี่ คิด งั้น หรอ หนัก ใจ จัง ใคร ๆ ก้อ คิด งั้น 555 (ตอ วัน ละ นิด จิต แจ่ม ใส)

missssss you too
คิดถึงแล้วเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกหนอ

.

แวะมาทักจ๊ะ

คิดถึงเธอแทบใจจะขาด หงิงๆ พี่อุ้งทิ้งน้อง

แม่ชีเร่อเป็นห่วงนะนึกว่าไปเที่ยวภูเก็ตซะอีกเงียบไปเลย ดีแล้วล่ะจ้ะเฝ้าคุณยายดูแลท่านให้ดีที่สุดนะเท่าที่หนูจะทำได้ กตัญญูดีที่สุดจ้ะ พี่ก็สุขๆ ดิบๆ ตามประสาสวยเหงาๆ พอใครเข้ามาทำให้มีความสุขได้บ้าง ก็ทุกข์อีกแล้วเพราะ สุขกับทุกข์มันมาคู่กันเสมอจ้ะ แล้วมันก็ผ่านไปนะ ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ มีอะไรให้ช่วยก็โทรหาได้ตลอดนะน้องสาว